Kind anders

‘Je zoon vond het speelkeukentje erg leuk vandaag. Hij kroop erin en klom er via de spoelbak weer uit, doet hij dat thuis ook?’

Regelmatig kreeg ik dit soort mededelingen als ik mijn oudste zoon bij de opvang ophaalde… hij was toen nog maar 1,5 jaar oud. Mijn kind was duidelijk anders dan de andere kinderen. Alle kinderen zaten netjes aan tafel maar die van mij rende rond. Mensen maakte opmerkingen als ‘je bent gewoon te lief’, ‘breng hem maar een weekje bij mij, dan is het snel afgelopen’ of ‘je moet hem gewoon wat harder aanpakken’. Als kersverse moeder wilde ik niet anders zijn dan anderen. Het maakte mij onzeker, waardoor ik kritisch naar mezelf werd, ik dacht soms ‘doe ik iets verkeerd?’. Terwijl het ook regelmatig ontzettend grappig of amuserend was, dat mijn kind altijd op avontuur ging, in zijn eigen fantasiewereld.

Iedereen wil erbij horen…
De behoefte erbij te horen is het aangeboren menselijke verlangen om deel uit te maken van een groter geheel. Omdat dit zo’n primaire behoefte is, proberen we daar vaak aan te voldoen door ons aan te passen en te streven naar goedkeuring, maar in plaats van dat dat helpt, staat dat het gevoel erbij te horen eerder in de weg. We horen er namelijk pas echt bij wanneer we ons authentieke, imperfecte zelf aan de wereld laten zien, en dat betekent dat ons gevoel erbij te horen nooit groter kan zijn dan de mate waarin we onszelf en ons kind accepteren.

Om te houden van jezelf moet je leren jezelf te vertrouwen, jezelf met respect te behandelen en vriendelijk en liefdevol tegenover jezelf te zijn. Maar onbewust praten we kritisch tegen onszelf.

Kritische stem…
Het belangrijkste is dat je deze kritische stem leert herkennen. Let eens 1 tot 3 dagen op de kritische dingen die je zegt of voelt over jezelf. Zo kijk je misschien net als elke andere ochtend in de spiegel en ineens dringt het tot je door hoelang je telkens afkeurend naar jezelf staat te kijken. Let eens op wat je er niet aan bevalt. Schenk aandacht aan de dingen die je zegt en voelt en eigenlijk heel vanzelfsprekend vindt: “Ik ben veel te dik. Ik ben geen goede moeder. Ik ben er te weinig voor mijn gezin’. Wanneer je tegen jezelf zegt dat je iets niet kan uitstaan, ben jij niet degene die aan het woord is. Het is de innerlijke criticus. Hoogstwaarschijnlijk zegt deze stem ook afkeurende dingen over je kind zegt.

Probeer jezelf los te maken van deze innerlijke criticus, want jij hebt zelf controle over jouw gedachten als je er bewust van wordt, want jouw negatieve gedachten zijn niet de waarheid! Als je bang bent voor de meningen van anderen en je kind is anders dan andere kinderen, dan zul je onbewust je kind willen veranderen. Je bent dan niet alleen kritisch op jezelf maar ook op je kind en dit voelt jouw kind haarfijn aan.

Hoe je over je kind denkt en de manier waarop je naar je kind kijkt, heeft grote invloed op de manier waarop je kind naar zichzelf gaat kijken. Alles wat jij als ouder opruimt en heelt bij jezelf, ruim je automatisch ook op voor je kind. Als jij je kind helemaal accepteert zoals het is, is dat een bevrijding. Het zou zonde zijn als juist die kinderen die anders durven te zijn, zich gaan aanpassen, niet meer zichzelf durven zijn en zich verdrietig gaan voelen.

Add A Comment