Wanneer je ongemerkt je stemming laat bepalen door een ander…

Laatst liep ik over straat en zag twee kinderen voorbijrennen, om hun moeder (die net wegreed met haar auto) nog een knuffel te geven. De moeder en kinderen straalde van geluk. Het was echt zo ontroerend om te zien, mijn hart smolt. Totdat er 2 auto’s aankwamen, en beide automobilisten heel geïrriteerd keken omdat ze er niet meteen langs konden. Dit is een rustige straat en het duurde hooguit 1 minuut. Ik zag aan de reactie van de moeder dat ze schrok en zelf ook licht geïrriteerd tegen haar kinderen zei dat ze weer naar binnen moesten gaan, terwijl ze daarvoor nog zo blij was.

Ken je dat?
Dat je zelf helemaal gelukkig en tevreden bent, maar dat je door een opmerking van iemand anders of reactie over jouw kind gaat twijfelen aan jezelf en jezelf gaat aanpassen? Of je zelfs rot gaat voelen? Waardoor je vervolgens onbewust ook onaardig tegen je kind doet, terwijl je dat helemaal niet wilt?

Dit zie ik vaak terug in mijn praktijk, dat ouders zich laten beïnvloeden door familie, vrienden, collega’s of buren. De mening van een ander zorgt ervoor dat ze zich verdrietig of gefrustreerd voelen, waardoor ze zich gaan aanpassen in de hoop minder kritiek te krijgen. Soms schamen ze zich voor hun kind en willen het veranderen zodat het beter in de smaak valt bij mensen om hen heen.

Jij en je kind zijn goed genoeg….
Maar is het niet veel belangrijker de mensen om je heen te hebben die van jou en van je kind houden helemaal zoals jullie zijn? Waarbij je kind zichzelf mag zijn, ook met zijn schaduwkanten? Dat je helemaal achter je kind staat gewoon zoals het is?

Wat kun je doen?
En soms is dat ontzettend moeilijk, want je wordt diep van binnen geraakt en zet dat gevoel dan maar eens van je af! Dit is een oefening die je kunt doen zonder de ander erbij te betrekken, gewoon in je hoofd. Het is misschien even wennen, maar het kan ontzettend bevrijdend werken.

Ga ergens zitten waar jij je kunt ontspannen, sluit je ogen en let 1 minuut op je ademhaling en doe dan het volgende:

  • Bedank de persoon: “Bedankt voor je opmerking of kritiek, maar…”
  • Geef het vervolgens terug: “Ik geef het nu weer aan jou terug, dit is niet van mij of van mijn kind en komt vanuit jouw persoonlijke angst of pijn”
  • Vergeef de persoon: “Ik vergeef het je, je bedoelt het vast goed”
  • Neem je geluk weer terug: “Ik pak mijn geluksgevoel weer terug, want dat heb je van mij afgenomen”.

Je denkt misschien, ja daag! Ik ga die persoon niet bedanken en vergeven, dat verdient hij/zij helemaal niet! En ik begrijp het als je dat denkt, want misschien heb je ergens ook gelijk. Maar….

Ga je voor je gelijk of ga je voor je geluk?

Je doet het niet voor de ander, maar puur voor jezelf en voor jouw kind. Zodat jullie gelukkig kunnen zijn, zonder dat een ander daar invloed op heeft.

Het zegt alles over de ander!
We willen graag dat onze kinderen niet te snel boos worden en zich netjes gedragen. Maar hoe vaak reageren volwassenen boos, geïrriteerd, kortaf of ronduit gemeen? Je mag in dit geval echt voor je kind gaan staan en aan je kind uitleggen dat alles wat een ander zegt ALTIJD over zichzelf gaat! Dit is belangrijk voor het zelfbeeld van je kind.

Want zoals in het fragment hierboven; in mijn ogen was het een prachtig moment van liefde wat ik zag gebeuren en werd ik er blij van, terwijl de twee automobilisten boos en geïrriteerd reageerde. Hetzelfde moment en twee totaal verschillende reacties. Het zegt dus helemaal niks over jou maar alles over de ander.

Add A Comment