Ik zag het gebeuren, alsof ik mezelf zag staan…

Het was zondag ochtend, ik ging met mijn gezin ergens ontbijten om daarna een wandeling te maken over de heide… en wat ik daar zag was een confrontatie met mezelf….

Het was heerlijk weer…de jongste was klaar met eten terwijl mijn oudste zoon nog leuk met twee andere kinderen aan het spelen was. Ik zei tegen mijn man… ik loop alvast naar buiten goed? Zie je zo! Ik had mijn telefoon niet mee want ik merk dat ik steeds ongemerkt op mijn telefoon kijk en daardoor snel afgeleid ben. Terwijl ik juist dit soort ochtenden gewoon aanwezig wil zijn bij mijn kinderen en van ze wil genieten.

Mijn zoontje rende hard vooruit over de heide en ik moest om hem lachen. Ondertussen zag ik een schouwspel van een vader die zijn twee zoons om en om in de lucht gooiden. De jongens waren zo hard aan het lachen dat ik er ook om moest lachen, ik kon er echt van genieten terwijl ik deze mensen niet kende. De moeder stond een paar meter verder, maar was afgeleid door haar telefoon. Het voelde zo gek, ik genoot van haar kinderen, terwijl zij het niet zag gebeuren omdat ze met haar telefoon bezig was.

Zo zonde!
Het voelde zo zonde dat ze het niet zag…. én tegelijkertijd herkende ik dit… ongemerkt gebeurt dit bij mij ook. Ik ben met de kinderen bezig en als vanzelf kijk ik op mijn telefoon om te zien of er nog berichten zijn. Terwijl ik weet dat het zonde is en dat ik het net zo goed een paar uur later kan doen!

Welk voorbeeld willen we geven?
Als ouders willen we graag dat onze kinderen niet te veel achter een scherm zitten, meer buiten spelen en van de natuur genieten. We doen er alles aan om ze dit mee te geven. Maar wat we vaak vergeten is dat wij als ouders het grootste voorbeeld kunnen zijn.

Uit onderzoek is gebleken dat een kwart van de kinderen zich ergert aan het eindeloze telefoongebruik van hun ouders. Kinderen ervaren gemis aan emotionele beschikbaarheid als ouders met hun mobieltje in de hand zitten in plaats van naar hen te kijken en te reageren. Kinderen haken dan eerder af en kunnen zich afgewezen voelen. Zeker als ze om aandacht vragen. Dat kan invloed hebben op de latere ontwikkeling en kan voor aanklampgedrag of juist terugtrekkend gedrag in relaties zorgen.

Iets te rigoureus…
Na een tijdje dacht ik, waar blijven mijn man en oudste zoon? Ik liep terug naar het restaurant en ze keken me beiden aan met een mengeling van opluchting en irritatie. ‘Waar waren jullie en waarom heb je je telefoon niet mee?’… oeps… misschien iets te rigoureus om mijn telefoon helemaal niet mee te nemen. Volgende keer dan maar het internet uit zodat ik wel gebeld kan worden en ook nog leuke foto’s en filmpjes kan maken!

En jij?
Herken jij jezelf in dit verhaal? Hoe vaak kijk jij op je telefoon terwijl er zoveel meer is om van te genieten? Raak je afgeleid door appjes of likes, terwijl je kind om aandacht vraagt? Het is heel begrijpelijk, we hebben er allemaal last van, maar is het ook wat je wilt? Word je er echt gelukkig of blij van? Of wil je met volle aandacht bij je kind(eren) zijn? Kijk of het voor jou mogelijk is om je telefoon vaker een aantal uur weg te leggen en vaste momenten te kiezen om weer op je telefoon te kijken.

Add A Comment